تقدیم به بهترینم

 

مهربانیت به وسعت دریا و دست هایت به گرمای گندمزار در درخشش

خورشید و گامهایت به تعداد دانه های باران صمیمی و دوست داشتنی

لحظه ایی درنگ کن بر زمین خشکیده.

 

 

تنها یک سقوط است که جاذبه زمین مسئول ان نیست

و ان هم فرو افتادن در دام عشق تو است.

 

 

دلم میخواست همچون کبوتری بودم و بر قلب کوچکت

اشیانه میکردم و همیشه مهمان تو بود.

 

 

دلم میخواست تا رگی از بدنت بودم تا این زمانه نتواند

ما را از هم جدا کند.

 

 

دوستت دارم.دوستت دارم.دوستت دارم.دوستت دارم.

دوستت دارم .دوستت دارم.دوستت دارم.دوستت دارم.

کاشکی اینو بفهمی که تمام زندگیمی.

دوستت دارم.دوستت دارم . دوستت دارم.

 

 

قناری ها میخونند واسه دل من و تو

تو لحنشون چه پیداست قصه بی قراری.

 

 

روز به تو رسیدن روز طلوع من بود

تکرار یک دوباره.با تو یکی شدن بود.

 

 

واقعا با تو زندگی زیباست زیبا تر از اونی که

بشه فکرشو کرد کاشکی همیشه واسم

بمونی.دوستت دارم عزیز دلم.

 

 

دریای شور انگیز چشمان تو زیباست

انجا که باید دل به دریا زد همین جاست

 

 

بودن در کنارت را با هیچ چیز عوض نمیکنم

 

 

کاش ان اینه بودم من که ز هر صبح

می کشیدم همه اندام تو را در اغوش

 

 

در افق نگاه من فاصله ها نشسته اند

سکوت این حس غریب به دل حصارها بسته اند

 

 

نیلوفر کلام تو غزل غزل می شکفد

دوباره تازه می شود حریر سبز ارزو

میان دشت سینه ام جوانه میزند به ناز

...........خیال روی ماه تو

 

 

با هزاران زبان رنگارنگ همراه با زمزمه های دل تنگی

...........با تو میگویم باور کن

.با تو بودن یعنی پررواز تا اوج

 

 

از ان وقتی که طغیان کردی ای عشق

دلم را مات و حیران کردی ای عشق

و هنگامی که فهمیدی اسیرم

هر انچه خواستی ان کردی ای عشق.

 

 

برای تو مینویسم برای تو مینویسم از اعماق احساسم

مینویسم تا بدانی تپش قلبم در سینه به خاطر توست

برای تو مینویسم که بدانی تو بودی ان یگانه عشقی که

در لابه لای خرابه های قلبم لانه کرد.و از انها گلستانی

جاودانه ساخت.برای تو مینویسم تا بدانی دوریت برای من

مثل دوری ماهی از اب است و دوری کبوتر از اسمان

برای تو می نویسم دیگر از عشق وجودم

با فریادی خاموش که در لابلای هیاهوی عشق

گم شده.برای تو مینویسم ای عزیز دوست داشتنی

ای بهترینم.ای همه زندگیم.

دوستت دارم .

 

 

 

نوشته شده توسط پرنیان در یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1387 ساعت 21:33 | لینک ثابت |

 

 

تقدیم به بهترینم

 

ای صدای صادقانه ای هوای عاشقانه.فصل با تو بودن من فصلی

از گل و ترانه.همدم همیشگی موندن و رفتن من باش.چشم پاک

و زلال من،عطش گفتن من باش.هر چه هستی هر که هستی

واسه من عزیزترینی،با تو بودن ارزومه تو امید اخرینی.

 

 

ای عزیز تو همان گل سرخی که در دشت سبز اشنایی طلوع

یک پروازی.هر گل برگ سرخت نشانی از تعصب و یک رنگی

است.تا هستی هستم.

 

 

به اولین قاصدکی که از شهر قشنگ ارزو هایت بگذرد

پیغام میدهم که هیچ چیز نمی تواند مهرت را از

دلم جدا کند حتی فاصله ها.دوستت دارم.

 

 

تو مثل دست سپیده پر از تولد نوری

تو مثل نم نم بارون لیطف و پاک و صبوری.

 

 

تو دریایی و من در این گستره.قطره ایی بیش نیستم

تو گلستانی و من در این وسعت سبز هرزه گیاهی بیش

نیستم تو فرشته نجات منی.درمانده ایی هستم و گریزی

می طلبمم مرا دریاب.

 

 

تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم.

 

 

نفرین به این روزگار نفرین به این سرنوشت

چکاوکم این غم رو کی رو پیشونیت نوشت؟

 

 

عشق یعنی یک سبد رویای ناب

عشق یعنی تا ابد در التهاب

عشق یعنی عکس ماه در رود زمان

شاخه ی نیلوفران در موج اب.

 

 

دوست دارم تا شبی گرم تمناها شوم

هم ره باد صبا و غرق رویاها شوم

درمیان دشت شادی و کویر بی کسی

دوست دارم تا کمی همرنگ دریاها شوم

 

 

دیشب راه صفای درگاهت را تا مروه عزلتم با چشمانی

نمناک از غم دوریت رفتم و اکنون من زائرم و تو کعبه عشق

من و من به طواب عشق تو امده ام.

پس بخوان مرا تا به عشقت محرم شوم و کمر

بر طواف عشقت ببندم.

 

 

بیا با چشمهای ساده من مهربانی کن

نگاه خاکیم را مثل باران اسمانی کن

همیشه مثل یک احساس سرشار از صدای عشق

میان خاطراتم باش و با من هم زبانی کن

 

 

ای انکه حرف هایت زیباتر از بهاران

ارامش کلامت بهتر ز بوی باران

روشن تر از سپیده محکم تر از سپیدار

ای مهربان ترین دست در صبح روز دیدار

ارام قلب من باش در لحظه های سختی

شیرینی دلم باش در عین شور بختی

در نا امیدی و غم امید زندگیم باش

پایان و رنج و اندوه پایان خستگیم باش.

 

 

در اقیانوس رویاها غرق شده ام

و نومیدانه دست و پامیزنم

ناگاه تنه درخت ارزو شنا کنان به

سراغم می اید

به او پناه میبرم

با این ارزو که مرا به تو برساند

در ان سوی اقیانوس ها.

 

 

گرچه دیریست که عشق زندانیست

عشق از ایه های یزدانیست

عاشق عشقم و به مذهب عشق

عشق معراج روح انسانیست

 

 

چه سرسختانه نگاهت را پیش کش میکنی

گویی مهربانی نگاهت در ژرفای سالیان پر از

مهر گم شده است.به باران نگاه کن که چگونه

ترنم نگاه اسمانی اش را عاشقانه تقدیم تو میکند

بیا و با من مهربان باش بیا و با من باش بیا و

باران باش.

 

 

صفحه صفحه زندگیم را هم چون پرستویی به سمت طلوعت

به پرواز در می اورم در جغرافیای امید تا به تو گفته باشم

زندگی زیباست به زیبایی دریای از سکوت.

 

 

تو نیستی و دلم در التهابه،دلم از دوری تو در عذابه

تو نیستی و نگاهت در نگامه،همیشه اسم تو روی لبامه

تو نیستی و زندگیم بی تو خرابه،تمام لحظه هام بی تو سرابه

تو نیستی و بهترین بی تو غریبمفولی با یاد تو عشقم شکیبم

تو نیستی و نفس در سینه مونده،و بی تو دل و به بیراهه کشیده

تو نیستی که ببینی من چه حالم،برای دیدن تو بیقرارم

تو نیستی روزگار بی تو چه تلخه ،تمام زندگیم پر درد و سرده

تو نیستی انتظار دردیست بسیار،دلم بی تو شده مثل یه بیمار

تو نیستی عشق تو با من عجینه،و با عطر خیالت پر طنینه

تو نیستی و به یاد هر نگاهت،تمام لحظه ها رو من شمردم

تو نیستی و به یاد خنده هایت،هزاران اشک از دیده فشاندم

تو نیستی و چه روزهایی که بی تو هزاران چشم بر راه تو بستم

تو نیستی و به یاد حرفهایت چه حرفهایی که در دل نشاندم

تو نیستی و کاش باور کرده باشی که ما بی هم به واقع هیچ نیستیم

تو نیستی و کاش بر میگشتی ای عشق که با هم میشرمدیم

لحظه عشق.

 

 

بیا که من هنوز یارتم با اه سینه سوز یادتم

شب یادتم و روز یادتم فدات شم یادتم

بیا که جز تو یار ندارم صبر ندارم قرار ندارم

به هیچکی جز تو کار ندارم فدات شم

بیا که دل اروم نمیشه غمم بی تو تموم

نمیشه میخوامت اما روم نمیشه فدات شم

تو مثل عمر من میمونی عشقمو تو چشمام

میخونی من میدونم که تو میدونی فدات شم

 

 

سکوت شیشه ایم رو صدای تو می شکنه

تو اسمون عشقم شعر تو پر میزنه

با تو دل سیاهم به رنگ اسمونه

تو بغض من می شکنه شعرای عاشقونه

 

 

رفتنت از تو چشمهام فایده نداره نازنین

بی تو اسمون در هر روز میباره نازنین

همه جاده ها رو پیاده اومدم ولی

هنوزم تو دل تو صد تا حصاره نازنین

 

 

 

طوریم نیست خردو خمیرم.فقط همین

کم مانده است بی تو بمیرم .فقط همین

از هر چه هست و نیست گذشتم ولی هنوز

در مرز چشمهای تو گیرم فقط همین

با دیدنت زبان دلم بند امده است

شاعر نشده ام که لال بمیرم فقط همین

 

 

تو که نیستی که ببینی که نگاه مبهم تو

توی لحظه های غربت چه سکوتی

کــــــــــــــرده بر پــــــــــــا

 

 

رفتی ولی اینو بدون هر جا باشی به فکرتم

هر روز برای دیدنت به رویاهام پا میذارم

 

 

بهترینم:زندگی مثل گل سرخ پر از خاطره هاست

و تو شبرنگ صمیمانه رویای منی که نسیم نفست

و شهاب نگهت.سایه بان تن بی روح من است

 

 

تو فریاد بلند روزگاری

شهاب روشن شبهای تاری

میان دشت پاییزی ایام

صدای رویش فصل بهاری

 

 

مهر تو از سینه رفتنی نیست

با یاد تودیده خفتنی نیست

داغی که من از هجر تو بر دل دارم

حس کردنی است .گفتنی نیست

 

 

ترانه زندگی ام:دستان خسته ام را بگیر

و در انبوه نگاهت درکم کن نه ترکم.

 

 

هر لحظه دعا کردم تا اینکه تو برگردی

یک عمر فدا کردم تا اینکه تو برگردی

با یاد تو بردم سر در اوج پریشانی

خواهش ز خدا کردم تا اینکه تو بر گردی

 

هنوز ترا نشناخته ام ولی خودم را شناختم که دیوانه ات هستم

از اینکه دیوانه تو هستم به خودم میبالم.

 

 

نوشته شده توسط پرنیان در چهارشنبه هشتم اسفند 1386 ساعت 17:5 | لینک ثابت |